‘Wat heb jij met geloof?’ Als je mij op straat die vraag stelt, zou ik me behoorlijk overvallen voelen. Tja, geloof en religie, wat heb ik er eigenlijk mee? Alles, en tegelijk ook helemaal niets.

Door mijn geloof voel ik me echt leven, daarom zou ik in eerste instantie ‘alles’ antwoorden. Maar als je door zou vragen, ontdek je dat ik weer helemaal niets heb met religie. Ik ben wat dat betreft een kind van deze tijd. Liever zie ik dat mensen aan mij kunnen mérken dat ik geloof in plaats van dat ze het idee krijgen dat ik vast zit aan wetjes en wetenswaardigheden. En toch, als ik er dan nog weer wat langer over nadenk, vind ik eigenlijk dat ik mezelf in de praktijk veel ‘moetjes’ opgelegd.

Ik wil iedere zondag naar de kerk. Ik wil iets doen in de kerk. Regelmatig wil ik voor mijzelf een moment apart om in de bijbel te lezen. Ik wil zo nu en dan samen met mijn man Ton bidden. En soms zapp ik een programma weg, omdat ik dit niet kan rijmen met mijn geloof. Als ik het zo stel, lijkt het alsof ik heel veel doe vanuit mijn eigen wil. Maar is dit zo? Is het mijn eigen wil? Of meer ‘me verantwoordelijk voelen’. Het kost me namelijk wel wat. Ik heb vaak meer het gevoel dat ik die goede dingen ‘moet’ doen, ook al kies ik er voor.

Beeld: Shutterstock

Het lijkt wat dat betreft net een huwelijk! In mijn relatie met Ton leef ik ook niet alleen vanuit mijn ‘willen’, maar ook vanuit mijn gevoel om rekening te houden met wie hij is en wat hij graag wil. Ik investeer om het leuker te hebben samen. Als ik puur zou leven vanuit mijn eigen behoeften wordt het een scheefgetrokken relatie. Om mijn geloof vast te houden, moet ik ook investeren. Naast Ton, heb ik dus een Derde waar ik rekening mee wil houden.

Ik heb inmiddels al lang losgelaten dat Ton hele andere dingen ‘wil’ om zijn relatie met God te onderhouden. Hij is losser, niet zo vasthoudend aan het ‘heilige moeten’. En toch gaat hij ervoor en maakt hij keuzes vanuit zijn geloof. In het begin van ons huwelijk vergeleek ik zijn manier best vaak met die van mij. Hoe vrouwelijk, het was echt mijn valkuil. Ik leerde zijn manier steeds meer waarderen en dat bevrijdde me stukje bij beetje van mijn eigen ‘moetjes’.

Soms komen we op een kruispunt. Je moet kiezen, een heet hangijzer! Naar welke kerk gaan we, laat ik me dopen, wat gaan we doen in de kerk? Op zo’n moment laten we allebei eigenlijk als vanzelfsprekend onze individualiteit los om samen de keuze te maken. Stiekem geniet ik van die momenten waarop het erop aankomt. Het is Ton, mij en onze hemelse Vader. Met elkaar gaan we in gesprek. Het is fascinerend, deze driehoeksverhouding, die soms lastig, maar bij ook zo ongelooflijk uniek en aanvullend is!